امارات و بحرين تا كنون توانسته اند 826هزار و 910هزار تن در اين صنعت ظرفيت سازي كنند اما ايران در دهه چهارم صنعت آلومينيوم خود، تنها براي توليد 230هزار تن ظرفيت ايجاد كرده است. دوبال (آلومينيوم دوبي) هم اينك 2پروژه دردست اجرا دارد كه با اتمام آنها، يك ميليون و 130هزار تن به ظرفيت فعلي اش افزوده مي شود و ظرفيت توليد خود را به مرز دوميليون تن خواهد رساند. بحرين نيز با يك جهش 310هزار تني قرار است سقف توليد خود را به يك ميليون و 220هزار تن برساند. در همين حال، عمان، عربستان و قطر نيز به ترتيب براي احداث كارخانه هاي 600هزار، 623هزار، 575هزار تني دست به كار شده اند. نكته قابل توجه اين است كه عمان، عربستان و قطر تا كنون جايگاهي در توليد شمش آلومينيوم نداشته اند اما طفل 40ساله صنعت آلومينيوم ايران كماكان براي توسعه، خود را گرفتار در پيچ و خم دستگاه درشت اندام بروكراسي مي بينيد. دست اندركاران اين صنعت به نيكي مي دانند كه تفسير عامليت بانك، اخذ مجوز از شوراي اقتصاد، قانع كردن مسوولان سازمان مديريت چه انرژي لايزال و زمان زيادي مي طلبد. درسال هاي آتي، با اجراي طرح هاي توسعه آلومينيوم در ايران به ظرفيت يك ميليون تني مي رسيم كه با اين ميزان همچنان عقب تر از كشورهاي جنوبي خواهيم بودو اما اين اقدام باز هم مرهمي است براي عقب ماندگي چندساله اين صنعت. همسايگان جنوبي، تنها سواحل كوچكي در اختيار دارند كه با وسعت سواحل 2700كيلومتري ايران قابل مقايسه نيست. ذخاير گازي آنها نيز به مراتب كمتر از ذخاير ايران است. اما صنعت 40ساله ايران، حريف صنعت نوجوان آنها نشده است.
برگرفته ازسایت: http://www.magiran.com/npview.asp?ID=1366802